ചോര്‍ന്നോലിച്ച മഴയിലുടെ ..

അത്ഭുതകരമായ  തിന്മകളില്‍
അവിശ്വസനീയമായ  ആശ്വാസം കണ്ടെത്തിയതും
കഥകള്‍  ഒരുപാട്  പറയാറുള്ള   കണ്ണുകള്‍
നിശബ്ദതയുടെ  മൂടുപടം  വലിച്ചിട്ടു ..
പെയ്തു  തീര്‍ത്ത  വ്യഗ്രതയില്‍  ,
  നെടുവീര്‍പ്പിനോടുവില്‍ ,
ഒതുക്കി  തീര്ര്‍കുകയായിരുന്നു അവള്‍ ….

ഇതിനിടെ  അക്ഷര  താളുകളില്‍  കൂട്ടി  വച്ച 

മയിപീളിതുട്ടുകലോക്കെയും  പരിഭവം  പറഞ്ഞപോള്‍
അവളെന്തിനോ  എന്നെ  നോക്കി  ചിരിച്ചു .!?
നീണ്ടു  നിബിഡമായ  വഴികളില്‍
ഇരുട്ടിനെ  ഭയന്നോടിയപ്പോള്‍ 
എങ്ങോ  നഷ്ട്ടമായ  നിറമുള്ള  ചിരി ..
ഇവിടെ ,
ഇഴ  ചേരാതെ  നില്‍ക്കുന്ന  പഴകിയ  മൌനങ്ങലൊക്കെയും
പുതിയ  ഉത്തരങ്ങളെ  തേടിയിറങ്ങി,
കൂടെ ഞാനും...